Większość chorób przebiegających z gorączką u dzieci stanowią zakażenia wirusowe, które nie wymagają wdrożenia leczenia. Infekcje o przebiegu łagodnym, takie jak zapalenie ucha środkowego czy gardła, diagnozuje się na podstawie dokładnie zebranego wywiadu i objawów klinicznych. Problemem staje się identyfikacja dzieci z poważnymi zakażeniami wymagającymi szybkiego włączenia leczenia.
Aby stwierdzić, czy dziecko ma gorączkę, należy zmierzyć temperaturę ciała. W zależności od jego wieku metody mogą się różnić:
- u noworodków: termometrem elektronicznym pod pachą,
- od 4. tygodnia życia do 5. roku życia termometrem elektronicznym lub chemicznym pod pachą lub termometrem podczerwieni w uchu.
Gorączką u dziecka określamy ciepłotę ciała wynoszącą 37,5°C. Należy pamiętać, że temperatura zmierzona pod pachą jest z reguły niższa o 0,5°C od temperatury ciała.
Bardzo ważne są także informacje dotyczące czynników ryzyka, które sprzyjają wystąpieniu zakażenia: choroby u innych członków rodziny, brak szczepień u dziecka, ostatnio odbyta zagraniczna podróż, kontakt ze zwierzętami czy szczególna podatność na zakażenia wynikająca z niedoboru odporności. Nie każda gorączka jest stanem, z którym należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Objawami, które towarzyszą gorączce i powinny wzbudzić niepokój rodziców, są bladość lub marmurkowatość skóry, obniżony stopień świadomości, sztywność karku, tętniące ciemię, stan padaczkowy, drgawki, zaburzenie oddychania, wymioty zabarwione żółcią czy ciężkie odwodnienie. Bardzo często gorączce towarzyszą wysypki. Niektóre są tak charakterystyczne, że wraz z objawami umożliwiają ustalenie rozpoznania. Pojawienie się charakterystycznej, krwotocznej wysypki powinno skłonić rodziców do natychmiastowej wizyty w szpitalu, gdyż może świadczyć o posocznicy meningokokowej.
Dzieci, które nie są w ciężkim stanie ogólnym, mogą być pozostawione w domu, ale należy dokładnie wysłuchać wskazówek i zaleceń lekarza co do obserwacji i objawów wymagających niezwłocznej konsultacji lekarskiej. Dzieci, które wyraźnie są w złej kondycji i gdy ognisko zakażenia nie jest znane, powinny przebywać w oddziale i tam być badane, obserwowane i leczone. Leki przeciwgorączkowe podaje się dzieciom gorączkującym, które są cierpiące i w złym stanie ogólnym. Zazwyczaj stosuje się paracetamol lub ibuprofen.
Podsumowując, najczęstszą przyczyną gorączki u dzieci są infekcje górnych dróg oddechowych. Nie zawsze konieczne jest włączenie leczenia przeciwgorączkowego, chyba że występują dodatkowe, niepokojące objawy. Podczas gorączki należy dokładnie obserwować dziecko i reagować w przypadku pogarszającego się stanu. Niezwykle ważne jest dokładne oglądanie skóry dziecka, gdyż wysypka może ułatwić postawienie rozpoznania i wdrożenie ewentualnego leczenia.