Wśród chorób wieku dziecięcego, swoje miejsce znajdują również choroby w obrębie gardła. Schorzenia laryngologiczne mają kluczowe znaczenie dla odpowiedniego rozwoju dziecka, jak również mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie dla jego życia oraz zdrowia w kontekście przyszłości i powikłań nieleczonych schorzeń laryngologicznych. Wśród nich możemy wymienić problemy z migdałkiem podniebiennym oraz migdałkami gardłowymi, które niejednokrotnie wymagają interwencji chirurgicznej.
Ostre zapalenie migdałków podniebiennych
Do ostrego zapalenia migdałków podniebiennych mogą doprowadzić czynniki bakteryjne, wirusowe oraz mieszane, przy czym najczęstszą przyczyną rozwoju tej jednostki chorobowej, jest zakażenie bakteryjne. Rozwijająca się na tym podłożu angina, może mieć duże powikłania, ze względu na to, iż najczęstszą bakterią, jaka ją wywołuje, to paciorkowiec, który jest szczególnie groźny ze względu na wydzielanie toksyn. Stąd też do powikłań anginy można zaliczyć nawet gorączkę reumatyczną, zapalenia nerek czy zapalenie mięśnia sercowego.
Celem potwierdzenia etiologii paciorkowcowej, konieczne jest wykonanie posiewu.
Objawy
Stany gorączkowe, ból gardła, czy powiększenie węzłów chłonnych, zarówno podżuchwowych i szyjnych, wskazuje na rozwijającą się anginę. Istotnym objawem jest również wygląd migdałków podniebiennych, które pokryte są charakterystycznym, ropnym nalotem lub czopami ropnymi.
Terapia
Głównym elementem leczenia jest antybiotykoterapia prowadzona przez okres 10 dni. Krótsze stosowanie antybiotyków, stwarza większe ryzyko, że nie wszystkie patogeny zostaną wyeliminowane, co w znacznym stopniu podnosi prawdopodobieństwo wystąpienia groźnych następstw.
Jednym z powikłań po anginie jest ropień okołomigdałkowy, który charakteryzuje się skoncentrowaniem bólu, wyraźnie po jednej stronie. W przypadku ropnia, możemy mieć również do czynienia ze skokiem gorączki czy szczękościskiem. Charakterystyczny jest również nieprzyjemny zapach z ust. W przypadku leczenia ropnia, oprócz antybiotykoterapii, wykonać można jego drenaż, usuwając z wnętrza ropną treść. Wystąpienie ropnia stanowi wskazanie do usunięcia migdałków podniebiennych, czyli do wykonania zabiegu tonsillectomi.
fot. shutterstock
Powiększenie migdałków podniebiennych
Z diagnostycznego punktu widzenia wielkość migdałków podniebiennych u dzieci nie ma dużego znaczenia. Dzieci, ze względu na rozwój tkanek, mają zazwyczaj migdałki znacznie większe niż dorośli i podobnie jak w przypadku migdałka podniebiennego, dochodzi do ich regresji, jednak nie całkowitej. Problem pojawia się wówczas, gdy dziecko ma problemy z podstawowymi czynnościami fizjologicznymi, takimi jak oddychanie czy połykanie. Pierwszym zwiastunem, jest zazwyczaj chrapanie, jednak jest to dość często bagatelizowane przez rodziców, którzy skłaniają się do pewnych tendencji i przypadłości rodzinnych. Porada lekarska zasięgana jest wówczas, kiedy dziecko przejawia problemy z bezdechami sennymi oraz nierównomiernym oddechem czy wzmożonym wysiłkiem podczas oddychania, co związane jest z obturacją górnych dróg oddechowych.
Diagnostyka
Pulsoksymetria wykonana w czasie snu, pozwala na sprawdzenie, czy saturacja spada powyżej 85%. Jeśli odnotowywane są takie spadki, świadczy to o niedotlenieniu.
Innymi badaniami koniecznymi do wykonania są testy drożności nosa, takie jak rynomanometria czy rynometria akustyczna. Wykonywane jest również badanie endoskopowe górnych dróg oddechowych celem sprawdzenia prawidłowości funkcjonowania układu oddechowego.
Bardzo przydatnym badaniem diagnostycznym, o 100% czułości, jest badanie polisomnograficzne (PSG). Badanie wykonywane jest w pracowni snu i pozwala na określenie zaburzeń oddychania w zależności od fazy sennej.
Tonsillektomia
Usunięcie migdałków podniebiennych wykonywane jest, kiedy istnieją ku temu takie przesłanki jak obturacja oddechowa, nawracające anginy (3 do 4 razy w ciągu roku), wykryte nosicielstwo paciorkowca hemolizującego typu A, ropień okołomigdałkowy czy też nierówny, asymetryczny rozrost migdałków. [1]
