Leczenie czy wyczekiwanie?

Zazwyczaj postawa cierpliwego wyczekiwania jest w pewnym stopniu formą leczenia somnambulizmu. Istotną rolę odrywa psychoedukacja rodziców i poinstruowanie ich, jak należy reagować podczas epizodów. Miejsce, w którym dziecko śpi, powinno być przystosowane i zabezpieczone, by zminimalizować ryzyko urazu podczas epizodu. Okna powinny mieć zainstalowane specjalne klamki, które uniemożliwiają otwieranie ich na oścież. Łóżko powinno mieć niską podstawę lub sam materac, wszystkie przedmioty na podłodze powinny być uprzątnięte, by dziecko się nie potknęło. Podczas epizodu najlepiej dziecku towarzyszyć, gwałtownie nie wybudzać, w spokojny sposób postarać się doprowadzić je z powrotem do łóżka. Należy pamiętać o prawidłowej higienie snu. Dziecko powinno kłaść się o stałej porze, zasypiać w jednym miejscu, mieć opróżniony pęcherz przed snem, zasypiać w spokoju. Ograniczyć należy oglądanie przed snem bajek, które mogą wyzwalać silne emocje. Farmakoterapia somnambulizmu u dzieci jest mało poznana i rzadko stosowana ze wględu na przemijający charakter zaburzenia. Dobrym pomysłem jest metoda behawioralna, która polega na wybudzeniu dziecka 10-15 min przed typową godziną początku epizodu. Utrzymanie dziecka przez kilka minut, nie pozwalając mu zasnąć. Następnie pozwolić, aby dziecko zasnęło. W nasilonych i częstych napadach wymagana jest konsultacja z lekarzem psychiatrą lub neurologiem w poradni leczenia zaburzeń snu. Bardzo istotna jest psychoedukacja rodziców, która polega na zmniejszeniu stresu i napięcia, który w silny sposób może niekorzystnie wpływać na dziecko. Ważne są różne formy zabawy z dzieckiem, które będą umożliwiały odreagowanie napięcia oraz rozmowy o swoich emocjach.