Rozpoznanie choroby i diagnoza

Wczesne rozpoznanie choroby pozwala na szybkie podjęcie leczenia, co ogranicza ryzyko rozwoju powikłań. Podstawą rozpoznania jest obraz kliniczny – np. wybroczyny, które widoczne są na skórze. Stuprocentową pewność w rozpoznaniu zakażenia meningokokowego osiąga się poprzez wyizolowanie bakterii z krwi, PMR (płynu mózgowo-rdzeniowego) czy moczu. Całkowite wyleczenie jest możliwe – antybiotykoterapia i leczenie objawowe pozwalają na stopniowe dochodzenie do zdrowia. W przypadku powikłań w obrębie ośrodkowego układu nerwowego lub martwicy kończyn możliwe jest borykanie się z powikłaniami przez resztę życia.

Działania prewencyjne – jak chronić się przed meningokokami?

Zapobieganie chorobom meningokokowym polega na stosowaniu profilaktycznych szczepień ochronnych, unikaniu kontaktu z chorymi i stosowaniu chemioprofilaktyki poekspozycyjnej (przyjęcie antybiotyków przez zdrowych, którzy mieli kontakt z osobą chorą). Pamiętajmy – szczepienie nie daje nam całkowitej pewności, że unikniemy zakażenia wywołanego przez meningokoki, jednak pozwala na łagodniejsze przejście choroby, jeśli zostaniemy zarażeni. W Polsce dostępne są szczepionki przeciwko meningokokom z grupy C, grupy B, grupy A, W135 oraz z grupy Y. Szczepionki nowej generacji dostępne na rynku zawierają w swoim składzie tzw. białko rekombinowane, co ma zwiększać skuteczność szczepienia.